|
Вядзьмарскія працэсы ў Вялікім Княстве |
|
Гісторыя
|
|
Аўтар: Уладзімір Лобач
|
|
01.07.2009 10:10 |
|
Доўгі час у Заходняй Еўропе шкоднаснае чарадзейства (maleficium) пераследавалася выключна свецкімі ўладамі і не з’яўлялася злачынствам супраць хрысціянскай веры (ерассю), бо, як лічылася, чараўнік верыць у д’ябла, існаванне якога не адмаўляе царква. Але ўжо з к. ХІІІ ст. паняцці «чарадзей» і «ерэтык» фактычна ідэнтыфікуюцца, прычым з індывідуальнага злачынства чарадзейства ператварылася ў калектыўнае, сектанцкае, і ўжо «кожны выкрыты чараўнік цягне за сабой росшукі ягоных супольнікаў, братоў па секце». Паваротнай кропкай у дзейнасці інквізіцыі стала була Інакенція VIII «Summis desiderantes» (1484), якая за асноўную мэту вызначыла не барацьбу за чысціню веры, а вынішчэнне вядзьмарства.
|
|
Падрабязней...
|
|
|
Кароткі трыумф узурпатара |
|
Гісторыя
|
|
Аўтар: Алесь Краўцэвіч
|
|
01.07.2009 10:00 |
|
Першы ўнутраны крызіс Вялікага Княства, які распачаўся з забойства Міндаўга, пагражаў самому яго існаванню. Дзяржава, у якой разгараецца ўнутраная смута, хутка траціць адзінства і часта становіцца лёгкай здабычай мацнейшых суседзяў. Нашае гаспадарства ўратавалася толькі дзякуючы шчаслівай збежнасці міжнародных абставінаў, менавіта, часовай адсутнасці сур’ёзнай ваеннай пагрозы звонку. Самыя блізкія тэрытарыяльна, а таму і найбольш небяспечныя яе ворагі, былі або аслабленыя, або моцна занятыя іншымі справамі.
|
|
Падрабязней...
|
|
|